نمایش موارد بر اساس برچسب: ایمان

چهارشنبه, 11 فروردين 1400 02:39

لا معبود الا خدا

بسم الله الرحمن الرحیم
عبادت و اطاعت انحصاری خدا و نفی عبودیت غیرخدا
اکنون که تو معتقد به توحید شدی؛ معتقد شدی که خدایی یکتا، فرمانروایی آسمان‌ها و زمین را به عهده دارد و تربیت می‌کند تو را؛ و اکنون که دانستی که این توحید زمانی برای تو ارمغان‌آور سعادت خواهد بود که همراه با تعهد و مسئولیت‌ها باشد و تو زمانی به آن سعادت خواهی رسید که به تعهداتت پایبند باشی و همه آنچه به آن مأمور شده‌ای را به بهترین شکل انجام دهی؛ باید به دنبال آن باشی که این تعهدات و مسئولیت‌ها چیست؟ و تو چگونه باید به آن‌ها متعهد شوی؟ از تو چه خواسته‌اند؟ و چرا باید به آن‌ها پایبند باشی؟
باید به دنبالش باشی و راه آن نیز بسیار ساده است.

منتشرشده در مراقبات روزانه
جمعه, 29 اسفند 1399 00:06

2-توحید در جهان‌بینی اسلام

بسم الله الرحمن الرحیم
خداوند در سوره حدید، آیه25 می‌فرماید: «لَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالْبَيِّناتِ وَ أَنْزَلْنا مَعَهُمُ الْکِتابَ وَ الْميزانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ وَ أَنْزَلْنَا الْحَديدَ فيهِ بَأْسٌ شَديدٌ وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ وَ لِيَعْلَمَ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ وَ رُسُلَهُ بِالْغَيْبِ إِنَّ اللَّهَ قَوِيٌّ عَزيزٌ».
و این خط بطلانی است بر مکاتب مادی که معتقدند دین نمی‌تواند دنیا را اداره کند. دین را فقط در چند مفهوم معارفی و اخلاقی و احکام و... می‎بینند که باید در گوشه‌ای از مسجد نشست و این معارف را خواند و بیرون آمد، بدون آنکه این مفاهیم بتواند در اداره حکومت و مسئولیت‌های اجتماعی تأثیرگذار باشد.
اما خداوند در این آیه و آیات دیگری که در قرآن آمده است، می‌فرماید خداوند پیامبران را با برهان روشن که مجموعۀ فکری و وسایل عملی بود، فرستاد تا در بین مردم به عدل و داد قضاوت کنند. پس دین می‌تواند امور کشور را اداره کند.
آنجایی که دین نتوانسته و نمی‌تواند کشوری را اداره کند، آنجایی است که دین اجرا نشده و از آن فقط پوسته‌ای مانده است.
اگر مکتب مادی و انسان مادی می‌گوید که دین نمی‌تواند کشور را اداره کند، به این دلیل است که از دین بی‌اطلاع است و فهم درستی از دین ندارد. اگر فهم درست داشت، می‌فهمید که دین خدا خصوصیت و مُهر استاندارد دارد. اگر این خصوصیت در مکتب و قوانینی وجود داشت، آن دین خداست و اگر وجود نداشت دین خدا نیست و فریب و ریاست.
پس با تأمل بنگر که چقدر دانستن و ندانستن توحید، حیاتی و تعیین‌کننده است.
آنگاه که در جهان‌بینی موحد شدی و دانستی و درک کردی که جهان آفریده و وابسته به وجود مطلق خداوند است، آنگاه ایدئولوژی‌ها و باید‌ها و نبایدها و قوانین و مقررات دین برای تو تکلیف و تعهد خواهد آورد و تو را به حرکت و تلاش برای «شدن» سوق خواهد داد و در زندگی تو، در ارتباطات و تعاملات تو، در مسئولیت‌ها و وظایف تو تأثیرگذار خواهد بود.
و خواهی دانست که در جامعه توحیدی همه در یک تراز و همه در یک سطح‌اند و همه بنده خدایند. بالا و پایین و شمال و جنوب قراردادهای دنیایی است، نه حقیقی. و آنچه انسان‌ها را بالاتر می‌برد و برتر می‌کند، نزدیک‌بودن و عبدبودن است.
آنگاه همه آنچه در دنیا و در زندگی با آن مواجه می‌شوی، وسیله و مقدمه‌ای خواهند شد برای اطاعت و عبادت و عبد بودن.
و خواهی دانست که عبدبودن یعنی آزادی؛ یعنی تبعیت و پیروی از قانون صحیح انسانی که انسان را وادار به نظم می‌کند؛ یعنی حرکت به سوی کمال.

برداشتی آزاد از جلسه نهم کتاب «طرح کلی اندیشه اسلامی در قرآن»؛ مقام معظم رهبری

برچسب‌ها:
#توحید
#توحید_تعهدآور
#توحید_آگاهانه
#ایدئولوژی
#ایدئولوژی_در_اسلام
#طرح_کلی_اندیشه_اسلامی_در_قرآن

منتشرشده در مراقبات روزانه
پنج شنبه, 28 اسفند 1399 21:23

توحید در جهان‌بینی اسلام

بسم الله الرحمن الرحیم
«توحید» مانند روحی در کالبد تمام مقررات و قوانین دین حتی فروعات جاری است. به عبارتی هیچ جای دین خالی از توحید نیست. اگر جایی دیدی که در آن توحید نبود، به این معناست که اسلام و دین در آنجا نیست.
باید توحید را بفهمی، آگاهانه انتخاب کنی، باید توحید را بررسی کنی؛ به‌گونه‌ای بررسی کنی که اولاً آگاهانه باشد و ثانیاً تعهدآور.
اگر توحید برای تو مسئولیت ایجاد نکند، تعهد ایجاد نکند، در تو حرکت ایجاد نکند، آن توحید نیست و به درد تو نمی‌خورد. فقط بسیاری از مفاهیم را در ذهن و عقل خود تلنبار کرده‌ای. اما اگر توحیدی که آگاهانه در تو ایجاد شده است، تو را به حرکت و تعهد وا دارد، آنگاه آن توحید در وجودت ریشه خواهد دوانید و همه رفتارها و گفتارهایت را مدیریت خواهد کرد.
برای آنکه به این نقطه مطلوب برسی، می‌توانی توحید را از دو منظرِ وابسته به هم بنگری و به آن بیندیشی که در هر کدام چه مسئولیت‌هایی و چه تعهداتی و چه حرکت‌هایی در تو ایجاد کرده و می‌کند؛ توحید در جهان‌بینی اسلام و توحید در ایدئولوژی اسلام.

منتشرشده در مراقبات روزانه
دوشنبه, 18 اسفند 1399 14:28

بشارتی بر مومنین

بسم الله الرحمن الرحیم
نویدها (قسمت سوم)

نوید دیگر قرآن به کسانی که جذب نیروی ایمان می‌شوند «سکون» است؛ «ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَى رَسُولِهِ وَعَلَى الْمُؤْمِنِينَ» (سوره توبه، آیه26).
و چه چیز بالاتر از سکون و امن و اطمینان برای توِ انسان در مقابل تشویش‌ها و اضطراب‌ها.
«مؤمن دارای سکینه است. سکینه، آرامش، سکون نفس باز به معنای عدم تحرک و خواب‌رفتن و غافل‌شدن نیست.»
بلکه ذکر خداوند، جاذبه قوی‌ای در تو ایجاد خواهد کرد که محو جاذبه‌های کوچک نخواهی شد.
«یاد خدا، همان جاذبه قوی است.»
به همین دلیل است که نماز را ذکرُالله نامیده‌اند.
و واجب کرده‌اند که پنج وعده در روز اقامه کنی ذکر و یاد «الله» را.
«یاد خدا، توجه به خدا، همواره خدا را دیدن، شناختن، با خود دانستن، یکی از خواص مهمش این است که این دل را از اضطراب‌ها، وسوسه‌ها، از دغدغه‌ها، از جاذبه‌های گوناگون، در همه کاری، در همه راهی بازمی‌دارد. این دل آرامش پیدا می‌کند.»
و این خاصیت مؤمن است.
پس چه جای درنگ است که سست و تنبل و یکجا بنشینی و برای رسیدن به این امن و آسایش و اطمینان تلاش نکنی.
موانع بسیار است، موانع راه سعادت بسیار سخت است، اما نه برای کسی که جذبه قدرت قوی‌تر، جذبه ایمان الهی او را فراگرفته است.
موانع برای او هم هست، شاید بیش از یک فرد بی‌ایمان. اما آنچه برای او در این نبرد با وجود موانع بسیار خوشایند است و دلش را مطمئن می‌کند، نویدهای خداوند است به مؤمنین.
او می‌داند که خدا، ولیّ اوست و هرکس خدا، ولیّ او شد «چه غم از سرزنش دشمن و دوست».
و خداوند در چندین آیه قرآن به او نوید می‌دهد که: «شما کارهای‌تان، عقیده‌تان، عمل‌تان ضایع نمی‌گردد، بی‌اثر نیست، خنتی نیست؛ یعنی چیست؟ ثمربخش است. و این حالت اگر چنانچه در مؤمنین وجود پیدا کند، خیلی روشن و قهری است که پیمودن راه کمال برای او سهل‌تر و آسان‌تر می‌شود.»

برداشتی آزاد از جلسه ششم کتاب «طرح کلی اندیشه اسلامی در قرآن»؛ مقام معظم رهبری

منتشرشده در مراقبات روزانه
پنج شنبه, 07 اسفند 1399 21:06

نویدی به مومنین

بسم الله الرحمن الرحیم
نویدها (قسمت دوم)
قرآن را روزانه تلاوت می‌کنی و همۀ همّ و غمّ تو این است که صحیح بخوانی، با صوت و لحن زیبا بخوانی، یک سوره را کامل تمام کنی و...
اما آیا تا به حال، در آیاتش تدبر کرده‌ای؟
آیا تا به حال شده خودت را ملزم کنی که یک آیه از آن را خوب بفهمی که چه گفته و خودت را مخاطب خاص آن قرار دهی؟
همه اولیاء الهی دعوت‌مان کردند به تدبر در قرآن.
خداوند در خود قرآن هم دعوت می‌کند که حق تلاوت قرآن را به جا آورید.
«امام صادق(عليه‎السلام) درباره آيه «الَّذِينَ ءَاتَيْنَهُمُ الْكِتَبَ يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلَاوَتِهِ» می‌فرماید: [يعنى] آياتش را شمرده‌شمرده مى‏خوانند، براى فهم معانى آن تلاش مى‏کنند، به احكامش عمل مى‏كنند، به وعده‏هايش اميدوارند و از تهديدهايش مى‏هراسند، از داستان‏هايش عبرت مى‏گيرند و فرمان‏هايش را به جا مى‏آورند و از نهى‏هايش دورى مى‏كنند. به خدا سوگند كه تلاوت بايسته قرآن، به حفظ آيات آن و پشت سرِ هم خواندن حروف و كلماتش و تلاوت سوره‏هاى آن و خواندن اَعشار و اَخماس آن نيست -كه حروف و كلماتش را حفظ كردند و حدود و معانى‏اش را فرو نهادند- ؛ بلكه [تلاوت بايسته آن‏] به تدبّر و تأمّل در آيات آن و به كار بستن احكام آن است که خداوند متعال فرموده است: كتابى است خجسته كه به سوى تو فرو فرستاديم تا در آيات آن تدبّر كنند.» (تفسير البرهان، ج1، ص316)
اگر حق تلاوت قرآن را به جا آوردیم چه خواهد شد؟
آنگاه قرآن راه و رسم زندگی صحیح را به ما می‌آموزد و دچار سردرگمی‌ها و اضطراب‌ها نخواهیم شد.
و نویدها می‌دهد به مؤمنینی که در مسیر الهی قرار گرفته‌اند و عمل می‌کنند به آنچه به آن ایمان آورده‌اند.
یکی از این نویدها؛ اطمینان، سکون و امن است.
«اطمینان یعنی حالت طمأنینه دل، حالت آرامشِ روح و قلب.»
«آرامش در مقابل دغدغه و اضطراب، آرامش و اطمینان در مقابل تشویش.»
«اطمینان به این معناست که مضطرب نیست، مشوّش نیست، آینده برایش روشن است، می‌داند که «او» پیش خواهد برد، لذا نمی‌هراسد.»
اطمینان به آن معنا نیست که بنشیند و حرکتی نکند و منتظر باشد که همه چیز را خدا برایش اصلاح کند.
نه.
اگر از اطمینان چنین معنایی به ذهن خطور کند، این معنا معنای صحیحی نخواهد بود.
در اطمینان، حرکت نهفته است.
تو باید به سوی بهترشدن، به سوی عمل‌کردن به دستورات و قوانین دین حرکت کنی، باید مدام در حال ساخته‌شدن و نوشدن باشی، تلاش و حرکت کنی.
حال در این مسیر، موانع بسیار است؛ یکی از این موانع «ترس» است.
ترس از زحمت‌ها، ترس از بی‌خوابی‌ها، ترس از تلاش‌‌کردن و نرسیدن‌ها، ترس از طردشدن از سوی کوته‌فکران به ظاهر اندیشمند و...
زمانی می‌توانی بر این ترس‌هایت غلبه کنی که اطمینان به خدای عزیز و حکیم کنی.
مانع دیگری که بر سراهت خواهد آمد؛ «طمع» است. طمع به زندگی راحت.
سیر عبودیت، با راحت‌طلبی و یکجا نشستن مغایرت دارد. مدام باید تلاش و مجاهده کنی. موانع راه بسیارند، وسوسه‌های شیاطین جن و انس تو را یک لحظه رها نخواهد کرد و آنچه در این راه جاذبه‌های زمینی و دنیایی را ضعیف می‌کند و تو را جذب جاذبه قوی‌تری می‌کند؛ اطمینان، طمأنینه دل و آرامش روح و قلب توست که جاذبه‌های پست و حقیر و کوچک را رها می‌کنی و به جاذبه قوی‌تر خداوندی دل می‌بندی.
«این آدم وقتی که با این جاذبه قوی، با این روحیه قوی وارد راهی شد و مشغول پیمودن آن راه شد، دیگر جاذبه زن و فرزند و چیزهای دیگر و زیبایی‌ها و راحتی‌ها و خوشی‌ها و لذت‌ها و عیش‌ونوش‌ها در او اثری نمی‌گذارند. این آدم کیست؟ آدم مطمئن، «يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ، ارْجِعِي إِلَى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةً» (سوره فجر، آیات27و28). آن کسی که می‌تواند راه خدا را تا آخر بپیماید، به سرمنزل و هدف منظور و مقصود نائل آید، که مطمئن باشد و حالت اطمینان و سکون در او باشد. اطمینان به این معناست؛ یعنی جاذبه‌ای او را بکشاند. جاذبه ایمان، جاذبه علاقه به خدا، جاذبه علاقه به هدف آنچنان او را مجذوب کند و به سوی خود بکشاند که همه جاذبه‌های دیگر برای او هیچ و پوچ و مسخره بیایند.»

برداشتی آزاد از جلسه ششم کتاب «طرح کلی اندیشه اسلامی در قرآن»؛ مقام معظم رهبری

 

منتشرشده در مراقبات روزانه

بسم الله الرحمن الرحیم
«ایمان و باورِ توأم با عمل، آنچنان که فرهنگ قرآنی معین می‌کند، مساوی‌ است با تمام شرایط خوشبختی و سعادت، از نظر احتیاجات و نیازهایی که یک انسان برای خود میتواند تصور بکند.»
برای اینکه به سرمنزل مقصود برسی، برای اینکه از سعادت و خوشبختی حقیقی بهره‌مند شوی، باید مجهز به ابزار و وسایل مخصوص این راه شوی.
تو برای هر کاری به ابزاری نیاز داری. تا زمانی که در این دنیا زندگی می‌کنی، به ابزار و وسیله‌ها محتاج و نیازمندی.

منتشرشده در مراقبات روزانه
چهارشنبه, 29 بهمن 1399 16:54

در معرکه اگر آمدی...

بسم الله الرحمن الرحیم

«بسم الله» گفتی و به دنبال معانی دینی رفتی، که بدانی و نوش جان کنی دین را در تمام وجودت.
حال مپندار در همین حد کافی است.
دیندار که شدی، تعهدها و مسئولیت‌ها و تکالیف را پذیرفته‌ای
که هر چیز قانون‌پذیر است و انسان هم.
قانون نباشد، تو از کجا بدانی خوب و بد را
تو از کجا بدانی خیر و شرّ را.

منتشرشده در مراقبات روزانه

بسم الله الرحمن الرحیم

اگر یک کلمه معارف الهی را آموختی، سعی کن در آن تفکر و تدبر کنی،
عمیق شوی، عمیق و عمیق‌تر
و به این ترتیب ایمان خود را افزون کنی،
اینگونه است که ایمانت زیاد خواهد شد.
تلاوت کن قرآن را، ایمانت را با تلاوت قرآن زیاد کن.

منتشرشده در مراقبات روزانه

بسم الله الرحمن الرحیم

ایمان خود را از روی آگاهی، درک، شعور و فهم انتخاب کن.
سیل که آمد، ممکن است درخت کهنسال تنومند چندین ساله را که ریشه سست دارد، از جا بکند و ببرد؛ اما گیاه ظریف و باریک و نازک ریشه‌دار که دوبرابر تنه، ریشه در خاک دارد سالم خواهد ماند.
تو آن گیاه ریشه‌دار باش که با سیل خروشان از بین نرود.

منتشرشده در مراقبات روزانه
صفحه2 از2

ارتباط با ما

 آدرس : تهران، میدان انقلاب، خیابان کارگر جنوبی، پایین‌تر از چهارراه لشکر، روبروی دانشگاه علامه طباطبایی (یا پمپ بنزین) کوچه شهید علی غیاثوند قیصری- بن بست آریا- پلاک 6 - زنگ سوم
مدیریت: 02155377676 - 09911135529
ایمیل: info@osveh.org ساعت کاری موسسه: شنبه تا چهارشنبه 8 الی 16

تماس با واحدهای اسوه

02155390120
02155482025
واحد وام، داخلی   1
واحد فرهنگی و ازدواج، داخلی   2
واحد رفاهی و خدماتی، داخلی   4

شبکه های اجتماعی اسوه

logo-samandehi

whatsapp telegram instagram baleh
Fatima Co